Engel IB144 Instrukcja Użytkownika Pobierz pdf (Strona 198)

150

Ik ben wel een weinig bezorgd, dat sommigen, die met eenigen goeden wil aan dit

opstel begonnen, bij 't zien van dit versje er reeds meer dan half genoeg van hebben.

Reeds voor zij de opmerking hebben kunnen maken, dat het hier en daar vrij sterk

naar de tale Kanaäns klinkt, heeft reeds het opschrift hen afgeschrikt. Behooren

dan zulke gelegenheidsgedichten ook al tot de fraaie letteren? Wat gaat ons in 's

hemels naam het kind van de familie Pierson-Oyens aan?

Laat mij, voor er meer bedenkingen rijzen, tot voorzichtigheid aanmanen en voor

voorbarigheid waarschuwen. Herinneren wij ons, dat wij bloemen wilden bestudeeren,

door bloemen te bezien. Daarbij mogen we ons niet bepalen tot die, welke ons op

't eerste gezicht door kleur of vorm aantrekken; de andere dienen ook gekend, en

daartoe onbevooroordeeld bekeken te worden. Een slecht botanist, die van den

meidoorn niet weten wil, omdat hij zijn sterken reuk niet kan uitstaan. Die reuk is

voor den meidoorn even kenmerkend, als de kerkelijke geur voor Da Costa's gedicht.

Naderhand komen we hierop, gelijk op andere eigenaardigheden terug, om eerst

te zien, wat er waars is in het laatste verwijt.

Da Costa's ontboezeming is een gelegenheidsgedicht, dat is zoo. Het klinkt bijna

als eene beschuldiging. Gelegenheidsgedichten zijn een slecht genre in 't oog van

velen. Men denkt daarbij aan de versjes van eigen fabricaat, die in huiselijken kring

dienst doen bij kleine feesten of geschenken begeleiden, om niet te spreken van

de rijmelarij, die ieder op zijne beurt begaat, als het tegen den vijfden December

loopt. Maar bovenal - want die onschuldige aardigheden hebben zelden de

aanmatiging, voor poëzie te willen doorgaan - bovenal aan de gezwollen, gerijmde

en ongerijmde verzen, waarmee op hoogtijden grootheden van allerlei afmeting

gevierd, nuttige stichtingen ingewijd of gelden worden bijeengebedeld voor een

weldadig doel.

Doch moet men bij gelegenheidsgedichten alleen daaraan denken? Zijn ze

noodzakelijk alle van 't zelfde allooi? Toch niet. Want wat is eigenlijk een

gelegenheidsgedicht? Toch zeker een, dat naar aanleiding van deze of gene

gelegenheid is gemaakt? Toch zeker een, welks gedachten zijn opgewekt, door

eene of andere van buiten gekomen aanleiding?

Nu, zoo ruim opgevat, zijn immers alle lyrische ontboezemingen

gelegenheidsgedichten. Niets, ook niet het dichterlijk gemoed, wordt van zelf

bewogen. Bij volmaakte stilte trillen de snaren niet van die Eolusharp; maar als de

voorjaarswind er in speelt of de stormen van het lot zich verheffen, dan zingt of

klaagt het daarin, alsof het menschelijk leven zich zelf begeleidde. In dezen zin heeft

Goethe zijne verzen gelegenheidsgedichten genoemd en zei een ander - Geibel

meen ik -: ich muss nun einmal singen.

Maar plaats nu eens tegenover den gelegenheidsdichter, zooals hij zijn moest,

een' gelegenheidsdichter, zooals hij naar de gewone opvatting maar al te vaak is.

Hem ‘brandt de hand, die 't speeltuig spant, van 't innig boezemgloeien’ niet; hij

weent en lacht, hij juicht en klaagt op eigen of

Taal en Letteren. Jaargang 2

1 2 ... 193 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 ... 439 440

Komentarze do niniejszej Instrukcji

Brak uwag

Engel IB144 Instrukcja Użytkownika Strona 198

Komentarze do niniejszej Instrukcji

Powiązane produkty i podręczniki dla Nie Engel IB144